Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

‘ΟΥΛΡΙΚΕ’ (Διήγημα της Χρυσούλας Λουλοπούλου )


‘ΟΥΛΡΙΚΕ’  


Το τρένο έφτανε στο σταθμό της Κατερίνης σφυρίζοντας.  Η Ουλρίκε σήκωσε τη βαριά βαλίτσα και πλησίασε στη ράμπα. Οικείος ο ήχος, πολύ. Λίγο πιο κάτω έμενε, στην Περίσταση. Κάθε μέρα άκουγε τα σφυρίγματα των τρένων και πάντα η σκέψη γυρνούσε στην πατρίδα της…. 

Σήμερα ταξίδευε η ίδια. Στην κόρη της στη Θήβα πήγαινε, που ήταν ετοιμόγεννη. 
«Θεέ μου, πότε πέρασαν τα χρόνια; Η Έλενα γεννάει… Κι εγώ… γιαγιά…» χαμογέλασε φέρνοντας στο νου πόσα πέρασε στη χώρα αυτή. Κοπέλα πρωτοήρθε, με ένα σακίδιο και μια κιθάρα στον ώμο, μαζί με την παρέα της, για ορειβατικό τουρισμό. Και γνώρισε το Φάνη.  Κι ερωτεύτηκαν έτσι όπως περιδιάβαιναν το φαράγγι του Ενιπέα.  Έπιανε τις κρυφές ματιές του πάνω της και οι παλμοί της καρδιάς της πλήθαιναν.  Τον παρατηρούσε όπως έστηνε τη σκηνή .Ήταν εντελώς διαφορετικός από εκείνη.  Μελαχρινός, με μάτια σαν ξεχασμένα φθινοπωρινά φύλλα σε πλάτανο. «Άραγε τι παιδιά θα κάναμε εμείς οι δύο;…» έπιασε τον εαυτό της να σκέφτεται και παραξενεύτηκε και χαμογέλασε. -Τι σκέφτεται η καλλονή του Μέλανα Δρυμού και γελάει σαν ήλιος που βγαίνει το καλοκαίρι ; τη ρώτησε ο Φάνης με τέλεια αγγλικά κι εκείνη έσκυψε ντροπαλά το κεφάλι. 
Τ’ άκουσε ο Έρωτας και πέταξε από την κορφή του Ολύμπου και μπήκε για τα καλά μέσα τους . Ήρθε η σχέση, ήρθε ο γάμος, ήρθε το παιδί. Η νεαρή γυναίκα δε μετάνιωσε ούτε στιγμή που άφησε για πάντα την πατρίδα της κι ήρθε να ζήσει άγνωστη μεταξύ αγνώστων, στη φωτεινή, αλμυρή απόληξη της Ευρώπης. Η αγάπη που πήρε κι έδωσε, δεν άφησε τέτοια περιθώρια. Έμαθε τον τόπο, κάθε γωνιά του, εξερευνώντας την με τον άντρα της, έμαθε την πόλη, κάνοντας βόλτες με το ποδήλατο ή σπρώχνοντας το καροτσάκι με την Έλενα. Έμαθε νέες μουσικές, νέους χορούς, νέες γεύσεις, νέα μαγειρέματα, νέες γιορτές!  Η ζωή της ήταν ένα σχολείο κάθε μέρα, όπου διδάχθηκε και δίδαξε. Ένα κουτί γεμάτο εκπλήξεις !  Κάποιες απ’ αυτές ήταν δυσάρεστες, ωστόσο η κατάφερνε να προσαρμοστεί, ή να βρεθεί λύση ώστε όλοι στην οικογένεια να είναι ευχαριστημένοι. 
Λάτρεψε τον τόπο όπου ξεκουράζεται τόση Ιστορία, λάτρεψε την πόλη όπου μεγάλωνε το παιδί της. Ένιωθε την Ελλάδα να απλώνεται μέσα της με ένα γλυκό, ζεστό γαλάζιο. Μόνο τ’ όνομά της δεν μπορούσε να μάθει εύκολα στους άλλους. ‘Ουλρίκε’!  Δύσκολο, τραχύ για την ελληνική γλώσσα . Κι έτσι κάθε φορά που της το ρωτούσαν , γελούσε μέσα της εκ των προτέρων, ξέροντας πως θα της ζητηθεί δεύτερη και τρίτη φορά μέχρι να γίνει κατανοητό. 
Το ταξίδι για τη Θήβα πέρασε ευχάριστα, χάρη σε μια χαριτωμένη ηλικιωμένη κυρία που καθόταν δίπλα της, που δε σταμάτησε να μιλάει. Για όλα. Για τον καιρό, για τα εγγόνια της, για τα αρθριτικά της, για τη νύφη της. Όταν ακούστηκε η φωνή του ελεγκτή που ανακοίνωνε ότι έφταναν στη Θήβα, η Ουλρίκε σηκώθηκε ,κατέβασε τη βαλίτσα της από τη σχάρα και χαιρέτισε την κυρία Δέσποινα. 
-Να πας στο καλό, πουλάκι μου! Χάρηκα πολύ!  Άντε και μ’ έναν πόνο η κορούλα σου!  Αλήθεια, κορίτσι μου, τόση ώρα μιλάμε και δε σε ρώτησα πώς σε λένε… 
Η Ουλρίκε χαμογέλασε, σήκωσε τις τσάντες της και φεύγοντας, της είπε γλυκά : 
-Με λένε… Κατερίνη… 

ΤΕΛΟΣ


Σύντομο βιογραφικό

Η Χρυσούλα Λουλοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δράμα.
Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσ/νίκης.
Μετά από τριακονταετή θητεία ως εκπαιδευτικός, εργάζεται σήμερα ως διοικητικός υπάλληλος στο Δημόσιο-Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και ζει στην Κατερίνη.
Από μικρή διάβαζε πολύ και δήλωνε πως θα γινόταν συγγραφέας αλλά το πραγματοποίησε στα 35 της και συνεχίζει να μας κατακτά με τη γραφή της
Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας.
Το πρώτο της μυθιστόρημα «Μια ευγενική αλήθεια» εκδόθηκε το 2002 από την ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ) ενώ το δεύτερο «Ο ψίθυρος του Θεού στ΄αυτί μου» (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗ) 2008. Το 2013 πήρε μέρος στη συλλογική συγγραφική δουλειά «Όσα ποτέ δεν είπαμε» (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΟΣ).
Επίσης το 2013 κυκλοφόρησαν δύο (2) παραμύθια της σε ηλεκτρονική μορφή από τις εκδόσεις Σαϊτα «Η πριγκίπισσα που δεν έτρωγε μελιτζάνες» (και στα αγγλικά ‘Τhe princess who didnt eat eggplants”) καθώς και το «Δέντρο της αληθινής ευχής». Και τα δύο διατίθενται για δωρεάν ανάγνωση από παιδιά    5-10 ετών.
Γράφει και δημοσιεύει επίσης διηγήματα, ένα από τα οποία συμπεριλήφθηκε στο e-book «371 μικροδιηγήματα» το 2012. Ποίημά της έχει βραβευτεί ως πρώτο σε διαδικτυακό διαγωνισμό, το 2011.  Επιπλέον, έχει τιμηθεί με δεύτερο βραβείο στον Α΄ και Β΄ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό Καισάριος Δαπόντες του Δ. Σκοπέλου το 2012 και 2013 ενώ πήρε το πρώτο βραβείο το 2014 στον ίδιο διαγωνισμό
Το 2015 κυκλοφόρησε η πρώτης της ποιητική συλλογή «Κόκκινος πίδακας»  (εκδόσεων ΜΑΤΙ) η οποία σύντομα θα κυκλοφορήσει στην Ιταλία.
Έκδοσης  Μαρτίου 2016 είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή «Δις εξαμαρτείν» των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ
Η Χρυσούλα Λουλοπούλου  γράφει επίσης στίχους τραγουδιών.  Σαν ιδιαίτερα καλλιτεχνική φύση ασχολείται ερασιτεχνικά και με το θέατρο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου