Από τη Δομνίκη Καράντζιου

« Ο γλάρος Νάθαν ο Σφυριχτής»

(Επίλογος)

            -Μπαμπά, βλέπεις εκείνο τον γλάρο στο λιμάνι ;

Άκου τον, σφυρίζει όπως ο Νάθαν !  είπε ο Ανδρέας στον καπετάν Νικολή, ο οποίος περνούσε τις ώρες του καθήμενος στο στενό μπαλκονάκι που έβλεπε στην  προβλήτα της Μεθώνης.

            Ο Ανδρέας είχε μεγαλώσει.  Σπούδασε όπως το ήθελε ο ίδιος, όπως το είχε ονειρευτεί ο καπετάν Νικολής.  Έγινε δικηγόρος. Τον τελευταίο καιρό επισκεπτόταν συχνά το πατρικό του, μιας κι ο καπετάν Νικολής  ένιωθε εξασθενημένος κι είχε ανάγκη τη στήριξη του παιδιού του.

            «Τα μπλε καβούρια εξάγονται και το εισόδημα που αποφέρουν στους κατοίκους της Μεθώνης ….. »

            -Τ΄ άκουσες γέρο-καραβοκύρη ;  Τα μπλε καβούρια του Νάθαν.  Θυμάσαι που μας οδήγησε μια μέρα σ΄έναν απόμερο βράχο και μας έδειξε μια οικογένεια καβουριών ;  Τότε, που τα καβούρια είχαν λιγοστέψει και κινδύνευαν ν΄ αφανιστούν ; είπε ενθουσιασμένος ο Ανδρέας από το ρεπορτάζ που μόλις άκουσε στο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων.

            Τα χείλη του καπετάν Νικολή μειδίασαν, τα δάχτυλα τρεμόπαιξαν.  Πώς μπορούσε να μη θυμάται τον γλάρο Νάθαν ; Που έκρωζε πάνω από τον βράχο με τις πεταλίδες και τα τεράστια μπλε καβούρια, που βάζανε πλώρη μαζί κάθε χαραυγή για τα΄ανοιχτά, που τον άφησε μια άνοιξη για να βρει τη «χώρα καλοκαίρι», που πάλεψε με τους πειρατές των γρι-γρι, που άγγιξε τρυφερά σα να ήταν παιδί του, που τον έχρισε καπετάνιο της ‘Ελένης», που έγινε σύμμαχος σε μια διά βίου μάχη για τη διατήρηση της ομορφιάς της φύσης !  Ό,τι  δεν κατάφεραν οι άνθρωποι, το κατάφερε ο Νάθαν, ένας γλάρος σφυριχτής.  Ήταν ο ήρωάς του.  Ένας γλάρος ξεχωριστός, περήφανος, χαρισματικός. Ένας γλάρος που ξεπέρασε τον εαυτό του, που αγαπούσε τον γαλάζιο ουρανό, την απέραντη θάλασσα, τους ηλιοκαμένους ψαράδες, τα μπλε καβούρια, τα σπαρταριστά ασημένια αφρόψαρα, τη φύση όλη !

            Το βλέμμα του άγγιξε τις ξύλινες ψαρόβαρκες κι έφτασε μέχρι τον φάρο, γλίστρησε στη θάλασσα κι έπειτα μάκρυνε έως τ΄ ανοιχτά.  Οι αναμνήσεις έγιναν εικόνες, η ζωή του, όλη κι όλη, μια ψαρόβαρκα κι ένας γλάρος.  Έκλεισε  τα  μάτια του και τον είδε, στην πλώρη της «Ελένης», με τα φτερά του ορθάνοιχτα να αγκαλιάζουν τον ουρανό.  Άκουσε τον Νάθαν, τον Σφυριχτή να σφυρίζει και να τον καλεί …..

Βιογραφικό σημείωμα

Η Δομνίκη Καράντζιου γεννήθηκε το 1972. 

Μεγάλωσε και κατοικεί στην Κατερίνη,  Μετά τις σπουδές της στο Α.Π.Θ., στο τμήμα Γεωπονίας, ασχολείται με τη συγγραφή παραμυθιών και διηγημάτων.  Εργάζεται στο Δημόσιο και είναι ραδιοφωνικός παραγωγός της παιδικής εκπομπής «Μουσικό Αερόστατο».

Έχει δύο παιδιά, τον Δημήτρη και τη Μαρία, που εμπνέουν την κάθε της γραφή.

Η νουβέλα «Ο γλάρος Νάθαν, ο Σφυριχτής» διακρίθηκε με έπαινο στον 34^ο διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών το 2015.

Το διήγημα «Όταν ένα δένδρο» πήρε βραβείο στον 1^ο ηλεκτρονικό διαγωνισμό διηγήματος της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας το 2013 και περιλαμβάνεται σε συλλογικό τόμο.

Το παραμύθι «Αναστάτωση στο τροπικό δάσος» διακρίθηκε σε διαγωνισμό παραμυθιού του εκδοτικού οίκου ΜΕΘΕΞΙΣ το 2011.  Περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια της μαμάς και του μπαμπά» 

Από τον Γρηγόρη Τριγλίδη

Σεληνιακό, Θαλάσσιο Καθρέφτισμα.

Λες κι έστρωσε στη θάλασσα

χαλί ο ουρανός

να περπατήσεις!

Γίνανε τα σύννεφα

ανεμόσκαλα ψηλά ν’ ανέβεις!

Σε κοίταξε η σελήνη από ψηλά,

άπλωσε τα λευκά της χέρια,

του κόσμου να δεις

τα αχρείαστα φτερά.

Ο δρόμος

πλεύρισε στου φεγγαριού

τη δύση!

Κι εμείς στης θάλασσας

τ’ αλμυρά νερά,

μείναμε να αγναντεύουμε

τις ουράνιες στεριές

του.

Γρηγόρης Τριγλίδης

Σύντομο βιογραφικό

Ο Γρηγόρης Τριγλίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε μέχρι τα δεκαοχτώ του στη Θεσσαλονίκη. Όταν ενηλικιώθηκε κατατάχτηκε στον στρατό και εργάστηκε για δεκαπέντε χρόνια και έξι μήνες.

Πήγε σε δύο αποστολές , στην Αλβανία το 1997 και στο Κόσοβο το 1999.

Κατά την διάρκεια της εργασίας στον στρατό ασχολήθηκε μαθαίνοντας υπολογιστές, γνωρίζει Χρήση Η/Υ με Λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα, Βασικές έννοιες Η/Υ στη σημερινή κοινωνία υπολογιστικά φύλλα, παρουσιάσεις και βάσεις δεδομένων

Στις 17 Ιουλίου 2008 πήρε μέρος στο παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες της εταιρίας Mozila, δημιούργησε την ελληνική κοινότητα «Sidux-Linux», ξεκινώντας από ένα blog σχετικού ειδησεογραφικού θέματος για το εν λόγω λειτουργικό σύστημα.

Από τον στρατό βγήκε στην σύνταξη λόγω τετραπληγίας όπου και την βελτίωσε σε τετραπάρεση.

Το ταλέντο του στην γραφή φάνηκε από μικρή ηλικία, από το Δημοτικό, που κατά την διάρκεια αυτή μέχρι και την ενηλικίωσή του η μητέρα του έβρισκε διάφορα αποκόμματα κειμένου κριμένα σε διάφορα σημεία στο σπίτι καθώς συγύριζε, από τότε μέχρι και σήμερα συνεχίζει.

Τον Ιανουάριο του 2016 έγινε μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας.

Στις 31 Μαΐου 2016 ανέλαβε το επίσημο Blog της Ένωσης μαζί με την φιλόλογο Ευγενία Κορτσάρη στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://ensupi.blogspot.gr

Το email του είναι: gtriglidis@live.com

και στο Facebook: https://www.facebook.com/gtriglidis

Από την κα Δέσποινα Ποικιλίδου

                                                Κατερίνη                                                                             

                Κατερίνη, η ευλογημένη της Αγίας, «η γη Χαναάν»  της Μακεδονίας.   Τόπος εύφορος και καρπερός.  «Χώμα πιάνεις και χρυσάφι γίνεται».

                Αυτή η μικρή πόλη με τον περιορισμένο αριθμό των ντόπιων  κατοίκων, άνοιξε διάπλατα τη φιλόξενη αγκαλιά της και δέχθηκε τους Πόντιους, τους Θράκες και τους Μικρασιάτες  πρόσφυγες που καταδιωγμένοι από τις εστίες τους, βρήκαν πρόσφορο έδαφος, ρίζωσαν εδώ και άρχισαν να κάνουν όνειρα για μια καλύτερη ζωή.

Τα όνειρα αυτά δεν τα έκαναν «καθισμένοι κάτω από μια ανθισμένη κολοκυθιά», αλλά άρπαξαν στα χέρια τους τα άροτρα και άρχισαν να οργώνουν τις σάρκες αυτής της γλυκιάς μάνας γης, να τη σκαλίζουν, να σπέρνουν σπόρους και να φυτεύουν κάθε είδους δέντρα και φυτά, να την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και να της τραγουδούν τραγούδια από τις χαμένες πατρίδες.

                Τότε, αυτή για να τους ανταμείψει , γέμιζε τα κοφίνια τους με σύκα, με σταφύλια γέμιζε και τις κούπες τους με κρασί γλυκό και μπρούσκο.  Το καρβέλι το ψωμί δεν έλειπε από κανένα τραπέζι.                                                                                                                              Όλοι εκείνοι οι πρόσφυγες παππούδες μας ευγνωμονούσαν τον Θεό που τους έσωσε από τη γενοκτονία, …….  την εθνοκάθαρση και τη φτώχεια και τους έφερε σ΄αυτήν εδώ  τη  «Γη της Επαγγελίας».

                Οι δρόμοι λασπωμένοι όταν έβρεχε και  αργότερα τους χαλικόστρωσαν.   Στα πόδια μας φορούσαμε γαλότσες.   Τώρα πλέον δεν υπάρχει  δρόμος  της πόλης που να μην είναι ασφαλτοστρωμένος.                                                                                                                           
Τα σπαρμένα σιτάρια τα θέριζαν με τα δρεπάνια και τις θημωνιές τις αλώνιζαν με αλωνιστικές μηχανές.   Μια τέτοια είχε και ο πατέρας μου……...   Αργότερα ήρθαν  οι κομπίνες.   Τα άροτρα τα διαδέχθηκαν τα τρακτέρ.    Οι καλλιέργειες άρχισαν να εναλλάσσονται και να εκσυγχρονίζονται.   Τα κάρα τα αντικατέστησαν τα αγροτικά και πολύ αργότερα οι λιμουζίνες.                                                                                                                                       

Τα σπίτια τότε ήταν χαμηλά, ζούσαν εκεί φτωχά μα ευτυχισμένα.   Οικογένειες ολόκληρες, πολύτεκνες, με τους υπερήλικες γονείς και την ευθύνη των  παππούδων.       Το κέντρο της πόλης ήταν περιορισμένο.  Η Πλατεία Ελευθερίας το πιο κεντρικό σημείο, ο Πλάτανος (στο Συντριβάνι) με τα αγοραία, κάποια εμπορικά και καφενεία.  Το Δημοτικό Πάρκο, στολίδι πραγματικό που το επισκέπτονται και σήμερα ντόπιοι και επισκέπτες.    Η οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου, η πιο μεγάλη, όπου γίνονταν και το νυφοπάζαρο με τις ατελείωτες βόλτες των νέων.   Κέντρα αναφοράς της πόλης μας ,επίσης, ο ηλεκτρικός σταθμός Βέρνερ, ο Τεκές (το Αλβανικό Τζαμί) καθώς και ο Σιδηροδρομικός Σταθμός. Περιορισμένοι  οι παράδρομοι, με στοιχειώδη εμπορική κίνηση.

                Πέντε-έξι τα δημοτικά σχολεία και ένα εξατάξιο γυμνάσιο. Πρώτο (1^ο)  Δημοτικό η σημερινή Αστική Σχολή.  Εγώ πήγα στο Πέμπτο (5^ο)  στα Ευαγγελικά, όπου έφαγα σταφιδόψωμο με γάλα στα σχολικά συσσίτια. 

                Πέρασαν τα χρόνια.  Τα σπίτια ψήλωσαν σαν τα μικρά παιδιά που έγιναν λυγερόκορμα και πήραν στα χέρια τη σκυτάλη.      Τα μαγαζιά ξανακτίστηκαν πιο ευρύχωρα και οι βιτρίνες αυτής της μικρής αγαπημένης πόλης είναι γεμάτες από ελκυστικά προϊόντα.   Με τον καιρό η Κατερίνη έχει εξελιχθεί από «μικρή επαρχία σε πολύτροπη πόλη».

                Με το πέρασμα του χρόνου τα πάντα έχουν αλλάξει, μόνο τα δύο φυσικά μουσεία παραμένουν αναλλοίωτα :  Η θάλασσα που τις Κυριακές πηγαίναμε εκεί με το κάρο και ο Όλυμπος,  το Θεϊκό βουνό, που ανταμείβουν τον κάθε επισκέπτη που έρχεται με ….. «το τραίνο των οκτώ, ταξίδι για την Κατερίνη»

                Πόλη γλυκιά και αγαπημένη, όλα εμείς τα παιδιά σου, σου χρωστάμε τα πάντα.  Εδώ πρωτοανοίξαμε τα μάτια, εδώ είδαμε το φως του ήλιου, εδώ κάναμε τα πρώτα βήματα, εδώ παίξαμε, εδώ τρέξαμε …….

                Γι΄αυτό κι εγώ ψάχνω νότες όμορφες να σου τραγουδήσω, ψάχνω πινέλα μεταξωτά να σε ζωγραφίσω !

                Σ΄ευχαριστώ όμορφη και γαλάζια πατρίδα, που, σαν αυτή που μου΄λαχε,  δεν είδα……..    Σ΄ευχαριστώ !   Σ΄ευχαριστώ πολύ !!!

                                                                                                   18-11-2015

Σύντομο  βιογραφικό

Η κυρία Δέσποινα Ποικιλίδου γεννήθηκε στην Κατερίνη, είναι χήρα του Χαράλαμπου Ποικιλίδη δικηγόρου και μητέρα  του Γιάννη, του  Πάρη  και του Νίκου. 

Ζωγράφος κατά κύριο λόγο, ξεκίνησε το 1984 την καλλιτεχνική της πορεία κάνοντας τη ζωγραφική τρόπο ζωής.  Έχοντας μαθητεύσει για 5 χρόνια κοντά σε διακεκριμένους  ζωγράφους, αξιοποίησε την τέχνη της αναπαράστασης σε όλο της το εύρος (λάδια, πλαστικά, ακουαρέλες, κάρβουνο και παστέλ).                                  

 Παλιό μέλος της Ένωσης  Εικαστικών Πιερίας και πρόεδρός της από το 1985 για τέσσερις θητείες, έχει συμμετάσχει σε 45 ομαδικές και 8 ατομικές εκθέσεις.  Η τελευταία της ατομική αναδρομική έκθεση, στην αίθουσα τέχνης ΜΑΤΙ, τα εγκαίνια της οποίας πραγματοποιήθηκαν  στις 27 Μαΐου 2015, θεωρήθηκε η πιο σημαντική και ολοκληρωμένη.

Ποιήτρια επίσης και συγγραφέας χρονογραφημάτων, δημοσιεύει τακτικά στις τοπικές  εφημερίδες της Πιερίας και είναι πάντα επίκαιρη.   Έχει κερδίσει το 1^ο βραβείο  σε διαγωνισμό ποίησης του Δήμου Κατερίνης, με το έργο  της  «Ψηλά στον Όλυμπο»,  το 1987.     Το συγκεκριμένο έχει περιληφθεί μαζί με τέσσερα ακόμη ποιήματά της  σε μία έκδοση Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών Β. Ελλάδας. 

Ζει και εργάζεται στην Κατερίνη και είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας.

Από Έλλη Σαχινίδου

Κατερίνη

Μια πόλη μια αγκαλιά

στο σύμπαν μια κουκκίδα

κάτω απ' του Ολύμπου τη σκιά

ανατέλλει  ηλιαχτίδα.

Μια μικρή Ελλάς 

η αλήθεια της ζωής μας,

πόλη διασποράς,

πόλη όλη δική μας.

Εσύ ο χτύπος της καρδιάς

του έρωτα η παγίδα,

στους δρόμους όπου γυρνάς

χνάρια θεών πατάς.

 Όπου ζεις εκεί αγαπάς ….

τον κόσμο,  τις πλατείες

πως μεγαλώσαμε μεμιάς

πως συνηθίσαμε τις απουσίες.

Βιογραφικό  Έλλης  Σαχινίδου

Η Έλλη Σαχινίδου γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ Γερμανίας.

Ζει μόνιμα στην Κατερίνη, είναι σύζυγος και μητέρα δύο κοριτσιών. Αγαπάει την τέχνη του λόγου σε οποιαδήποτε μορφή του. Γράφει στίχους και ποίηση όταν η ζωή την ωθεί.

Είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας.

 Έχει συμμετάσχει στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, σε συνεργασία με το Σύλλογο Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας, των Artistas Balkan.

To  2014 συμμετείχε στη συλλογή διηγημάτων «μια εικόνα...χίλιες λέξεις!»  των εκδόσεων  το βιβλίο .

Το 2015 πήρε μέρος  στο Ανθολόγιο ποίησης των  εκδόσεων  ΟΣΤΡΙΑ.

Από τον Αργύρη Ολοκτσίδη

Στην Κατερίνη μια βραδιά

Στην Κατερίνη μια βραδιά

συνάντησα μια κοπελιά.

Είχε στα μάτια θάλασσες

τριαντάφυλλα στο στόμα

της Άρτεμης περπατησιά

της Αφροδίτης σώμα.

 Ένα φιλί της ζήτησα

δύο αυτή μου δίνει,

«είναι», μου λέει, «έθιμο

εδώ στην Κατερίνη,

γιατί του Έρωτα ο Θεός

είναι της Κατερίνης γιος» .

Στην Κατερίνη μια βραδιά

συνάντησα μια κοπελιά.

«Αν ψάχνεις τον παράδεισο εδώ»,

μου πε,  «να μείνεις, γιατί ’ναι οι μούσες

κι οι θεοί παιδιά της Κατερίνης».

 Ένα φιλί της ζήτησα δύο αυτή μου δίνει,

 «είναι», μου λέει, «έθιμο εδώ στην Κατερίνη,

γιατί ο Έρωτας - κι αυτός - είναι της Κατερίνης γιος».

Το παλιό τραίνο

Το παλιό το τραίνο, των οκτώ

που ταξίδι πήγαινε στην Κατερίνη

τώρα μόνο του, σε άγνωστο σταθμό,

σαν εσένα, για παντοτινά θα μείνει.

Της ζωής σου οι σταθμοί

και τα ταξίδια των νεκρών σου των ονείρων

τα στολίδια.

Στου Ολύμπου τις πλαγιές

λιώνουν τα χιόνια

και στα μάτια σου δακρύζουνε τα χρόνια.

 Το παλιό το τραίνο, των οκτώ

που ταξίδι πήγαινε στην Κατερίνη

τώρα έγινε φεγγάρι μακρινό

που το φως του στην ψυχή σου αργοσβήνει.

(Δυο τραγούδια που μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη μας κο Χαράλαμπο Ναβροζίδη)

Σύντομο Βιογραφικό

 Ο Αργύρης Ολοκτσίδης γεννήθηκε στη Διποταμία Καστοριάς το 1950.

Έχασε νωρίς τον πατέρα του (όταν ήταν  δυο ετών) και έμεινε η μητέρα του χήρα με επτά παιδιά.

Το 1957 μπήκε στο ορφανοτροφείο της Φλώρινας, όπου τελείωσε το Δημοτικό και το 1962 μπήκε στο Ζάννειο ορφανοτροφείο αρρένων  Πειραιά, όπου τελείωσε το Λύκειο και τη Σχολή Μηχανολόγων Εργοδηγών.

Το 1974 μετανάστευσε στη Γερμανία, όπου δούλεψε τρία χρόνια και μετά γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης, όπου σπούδασε Ορυκτολογία και Χημεία.

 Από το 1985 ζει και εργάζεται στην Πιερία, με τη σύζυγό του, Ελένη Μυλωνά (Κοινωνική Λειτουργό), με την οποία έχουν αποκτήσει πέντε κόρες.

Eίναι εκπαιδευτικός στη μέση εκπαίδευση. Αγαπημένο του χόμπι, το γράψιμο. Εκτός από τη βιβλιογραφική έρευνα και συγγραφή ειδικών θεμάτων, σχετιζομένων με απεντομώσεις και μυοκτονίες, έχει γράψει και πέντε λογοτεχνικά έργα (πεζά και ποιητικά).

Βιβλία:1. "Απραγματοποίητο όνειρο ονειρικής πραγματικότητας"                      Εκδόσεις Παρατηρητής                                                                     

        2. "Δρόμοι της μοναξιάς, της ελπίδας, της αγάπης" Εκδόσεις Μάτι

3. "Της καρδιάς οι συμπληγάδες" Εκδόσεις Μάτι

4. "Ο παράδεισος δεν ξεχνιέται" εκδόσεις Μάτι

 5. "Εδώ δεν κοίταξες" Εκδόσεις Μάτι

6. "Ζημιογόνα τρωκτικά" Εκδόσεις Άλκων

Δυο τραγούδια του μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη κο Χαράλαμπο Ναβροζίδη  «Στην Κατερίνη μια βραδιά» και «Το παλιό τραίνο»

Είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας

Από τον Άγγελο Αγγελίδη

¨δωρήσαι τω κόσμω την λύτρωσιν¨

                                                       ύμνος εις την Υπεραγίαν

                                           Κατερίνη 15-03-2010

Θεοτόκε, υπέρλαμπρη του φωτός των πάντων.

Θεοτόκε, αγνή και αμόλυντη.

Δέσποινα, υπερένδοξη των ουρανίων Αγίων.

Υπεραγία του απείρου Σύμπαντος και όλων....

η Μήτηρ.

Αστείρευτης πηγής, τροφοδότη δύναμης.

Ασύνορης αγάπης, πλήρης δεξαμενή.

΄Αδολης ευσπλαχνίας, του κόσμου ελπίδα.

Θεομήτωρ του κόσμου, 

της Αγίας Τριάδος του Θεού μας μεσίτης.

Των ανθρώπων του πνεύματος αγαλλίαση.

Των ανθρώπων,

των πόνων γλυκύτατο βάλσαμον.

Των πληγών των ανθρώπων, ίασμα απαλό.

Των ανθρώπων,

του μέλλοντος οδός πεφωτισμένη.

Υπερένδοξη! Αγνή! Υπερευλογημένη Μήτηρ!

Της μητρός μας η Μήτηρ και η Μήτηρ εκάστου.

΄Υπαρξη εν αφθονία,

εις το όλον Σύμπαν πολυδιάχυτη.

Φανερών και κρυφών σημείων,

της ύλης και του πνεύματος ολοκλήρωμα.

Των ανθρώπων την Θεία σκέψη,

ουδόλως περιστέλλουσα.

Των ανθρώπων την δύναμη,

ενσυνείδητα επαυξάνουσα .

Των αγνών ψυχών,

την ελπίδα καθ΄ εκάστην φυλάττουσα.

Των ψυχών απάντων ημών,

ιερόν και αιώνιον περιτύλιγμα.

Των θαυμάτων του κόσμου,

Θεία πηγή και αστείρευτη.

Παναγία μας Δέσποινα

και του εν Κατερίνη,

ομοίου τοιούτου Θαύματος γεγενημένου,

σήμερον Κυριακή,

τη Δεκάτη Τετάρτη του Μαρτίου Μηνός

και εν έτει δύο χιλιάδων και δέκα εισέτι.

Των αγνών και αδόλων,

ουδόλως εν δόλω ανθρώπων.

Των απονήρευτων και αυθορμήτων ψυχών.

Των εν τελεία υπερβολή πολυαρίθμων

και ουδέ τω ελαχίστω βεβιασμένων.

Των πεπαιδευμένων του μόχθου,

και των εν ανεργία διαβιούντων.

Των εν χαρά ευδαιμονούντων

και των εν μακρά δυστυχία διαγόντων.

Των νεοτάτων εν ευλαβεία

και υπεργήρων πλήρως δυναμένων.

Των καρτερικώς εν συνέσει υπομενόντων

και εκείνων….

των άνευ πλήρους αιτίας αψιμαχούντων.

Των εν ρυτίδαις πλην απλών,

προσώπων της επαρχίας γης

και των της πόλης προσωπικοτήτων.

Των λαϊκών προσώπων

και των κληρικών και των ιερωμένων.

Των εν πλήρη σπουδή και Θεία ευλαβεία,

αυθορμήτως προστρεχόντων προσκυνητών

της Θείας και Τιμίας Ζώνης

της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου

και Αειπαρθένου Μητρός του Σύμπαντος κόσμου.

Ο Μέγας Θεός,

αξίως παρόντες καταστήσαι ημάς

εις επανάληψιν τοιούτων αγίων θαυμάτων.

Η δε αγνή μεσιτεία εις τον Θεόν

δια του Παναγίου Δεσπότου ημών

και των παναξίως και αόκνως

ενθάδε υπηρετούντων ιερωμένων,

προσευχομένων δε και ημών των ιδίων…  ες αεί

και εν μετανοία σώματος και ψυχής,

δωρήσαι τω κόσμω την λύτρωσιν.

αφιερωμένος ταπεινά  ο ύμνος αυτός

στην αγιότητα και στην ιεροσύνη της πατρώας Πιερίας 

καθώς και στην βαθειά πίστη του Πιερικού μας κόσμου.

Άγγελος  Αγγελίδης  

 Σύντομο βιογραφικό του  Άγγελου  Αγγελίδη

     

Γεννημένος από ακτήμονες γονείς Θρακικής καταγωγής στο Αιγίνιο, κωμόπολη με ιδιαιτερότητες και πλούσια κοινωνικοπολιτική ιστορία στα βόρεια της Πιερίας.

Σπούδασε Φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, μιλά την Αγγλική και καλύτερα τη Γαλλική γλώσσα.

Είναι κοντά στις νέες τεχνολογίες και στην επιμόρφωση.

Οργάνωσε και λειτούργησε μαθητικά φροντιστήρια στο Αιγίνιο με άριστα αποτελέσματα.

Πρωτοδούλεψε καθηγητής δημόσιου σχολείου στο Καστελλόριζο όπου πρωτολειτούργησε μεταπολεμικά το Γυμνάσιο στην Σαντραπεία Αστική Σχολή του νησιού.

Θεωρεί καθήκον την ενασχόληση με τα κοινά και έχει υπηρετήσει την Τοπική Αυτοδιοίκηση σαν επικεφαλής Συνδυασμού (1999-2007) στον Δήμο Αιγινίου.

Έγραψε σημειώσεις σε Φυσική, Χημεία, Γεωμετρία για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου.

Συνέγραψε εγχειρίδιο για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση στην μέση εκπαίδευση το 1993 με την εποπτεία της ΔΙΔΕ Δωδεκανήσων.

Εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή ¨υποχρέωση τιμής¨ τον Γενάρη του 2013 και την δεύτερη ¨βαθύτερα¨ τον Ιούνιο του 2016.

Τον Γενάρη του 2016 εξέδωσε τον Α΄ τόμο της λεξικολαογραφικής πραγματείας  με τον τίτλο  ¨προσωπικά ακούσματα… όμορφες εμπειρίες¨ που θα ολοκληρωθεί με τον Β΄ τόμο.

Άρθρα κοινωνικού περιεχομένου φιλοξενήθηκαν σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο.

Συντέλεσε στην επανίδρυση του λαογραφικού-μορφωτικού συλλόγου Αιγινίου ¨ΔΗΜΗΤΡΑ¨ το 1978, στην ίδρυση παραρτήματος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών Ρόδου το 1993.

Eπίσης, πήρε μέρος στην ίδρυση της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας (από το 2009).    

Συμμετέχει στην χορωδία ¨ολύμπια ωδή¨ της ΕΛΠΕ Πιερίας.   

Από Βιβή Κοντοπούλου

Λίγα λόγια για τον Μακρύγιαλο

΄Ενας μεγάλος οικισμός στις βόρειες ακτές του νομού Πιερίας. Είναι τουριστικό και αλιευτικό κέντρο.

Οι κάτοικοί του Πόντιοι, Καταφυγιώτες και Βλάχοι. Ασχολούνται με την γεωργία και την αλιεία.

Το δημοτικό διαμέρισμα περιλαμβάνει εκτός από τον Μακρύγιαλο και την αρχαία Πύδνα.

Το 1993 ανακαλύφθηκε προϊστορικός οικισμός από την Νεολιθική Εποχή. Έχουν βρεθεί πάμπολλα αρχαία μνημεία και τάφοι. Το πιο σημαντικό είναι το επιτύμβιο μνημείο 35 μέτρων που χρονολογείται στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου. Δε γνωρίζουνε σε ποιον ανήκει αλλά σίγουρα ο κάτοχος του είχε λάβει μέρος στην εκστρατεία του Μ. Αλέξανδρου. Το μνημείο έχει συληθεί, ωστόσο σώθηκαν αγάλματα, θωρακοφόρος ιππέας, νεαρός πολεμιστής, ανδρική μορφή, πάνθηρας και άλλα πολλά. Πρόκειται για πολύ σημαντικά ευρήματα αφού είναι πρωτότυπα γλυπτά που αποδίδονται σε μεγάλους ονομαστούς καλλιτέχνες όπως Λύσιππος ή ο Λεωχάρης. Για το λόγο αυτό έχει κατασκευαστεί το ομορφότερο κτήριο, μουσείο για να στεγάσει όλα τα ευρήματα. Αξίζει τον κόπο μόλις γίνουν τα εγκαίνια να το επισκεφτεί ο κάθε πολίτης. Υπάρχει αξιόλογο προσωπικό που θα σας ξεναγήσει.

Τα μύδια, που είναι η μεγαλύτερη παραγωγή του Μακρυγιάλου, κάνουν τους κατοίκους να γιορτάζουν τη Μυδοχαρά που πραγματοποιείται αρχές Ιουλίου κάθε χρόνου και προσφέρονται μύδια μαγειρεμένα με διάφορους τρόπους και κρασί. Χορεύουν και τα διάφορα συγκροτήματα τοπικά και μη. Γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια . Το όνομα του χωριού οφείλεται στην μεγάλη του παραλία , στον αιγιαλό..

Βιβή Κοντοπούλου

Βιογραφικό σημείωμα

Η Βιβή Κοντοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βέροια.

Σπούδασε νηπιαγωγός, κάνοντας την ειδικότητά της κοντά σε παιδιά με ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα. Κατόπιν δημιούργησε τον δικό της παιδικό σταθμό «Τα ζουζουνάκια» στη Βέροια.

Ασχολήθηκε για χρόνια με το εμπόριο στην οικογενειακή επιχείρηση καθώς και με την εκτροφή των μυδιών.

Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης νέων λογοτεχνών. Επίσης είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας.

Έχει συγγράψει τρία βιβλία ως τώρα : «Η Ζωή ένας Ωκεανός» που έχει μεταφραστεί στα ιταλικά, «Το Μυστικό της καρδιάς», «Ο Διάφανος κύκνος» και ετοιμάζεται για το τέταρτο.

Ζωγραφίζει ερασιτεχνικά. Παρουσιάζει εκπομπή για το βιβλίο σε τοπικό κανάλι (Οι Θησαυροί του βιβλίου)

Περιστασιακά γράφει στον ημερήσιο τύπο θέματα για τους συγγραφείς και τα βιβλία τους.

Είναι παντρεμένη με τον Ιάκωβο Δανιηλίδη κι έχει δύο γιους, τον Άκη και τον Γιάννη.

Ζει μόνιμα στον Μακρύγιαλο Πιερίας.